مهدی عباسی‌مهر کارشناس مسائل سیاسی: در امتداد نامه‌های پرامید جوانان دانشجو به رهبر معظم انقلاب اسلامی و پاسخ پرمهر و محبت ایشان به عزیزان دانشجو که در آن از میثاقی الهی و امانتی گران‌سنگ سخن به میان آمده است، پیش از هر چیز، تجلی یک اراده مشترک به چشم می‌آید؛ اراده برای ایستادن در تراز تاریخی یک ملت. واژه عمیق «هم‌عهدی» که در این پیام، جان‌مایه ارتباط با نسل نو قرار گرفته، صرفاً یک تعارف عاطفی نیست؛ بلکه نقشه راهی است که همه اجزای زیست‌بوم علم و اندیشه – از استاد و دانشجو تا پژوهشگر و فناور – را بر مدار یک آرمان گرد هم می‌آورد؛ «ایران قوی». این کلیدواژه، پیش‌تر نیز در پیام‌های ایشان به مدال‌آوران علمی و ورزشی و نخبگان بازتاب یافته بود و در کلام و اندیشه قائد شهید امت نیز همچون منشوری حقیقی برای آینده کشور می‌درخشید.
۱. ایران قوی؛ تنها راهبرد برای آینده روشن
در آشوب هندسه قدرت در جهان امروز، «ایران قوی» نه یک انتخاب در میان گزینه‌ها، بلکه تنها تضمین بقا، استقلال، عزت و رفاه ملی است و جز با تکیه بر مؤلفه‌های عینی قدرت محقق نخواهد شد. ایران قوی یعنی کشوری که دست نیاز به سوی بیگانگان دراز نمی‌کند، در تندباد حوادث آسیب‌پذیر نیست و ابتکار عمل سرنوشت خود را در دست دارد. ایران امروز اگر نمی‌خواهد دچار سرنوشت محتوم حکام پیش از انقلاب یا سرنوشت خفت‌بار حکام منطقه‌ای در کشاکش وابستگی مطلق به قدرت‌های مستکبر و عهدشکن شود، ناگزیر باید مسیری را که با قدرت آغاز کرده است، استوارتر ادامه دهد.
۲. جوشش باور و جهش از آوار عقب‌ماندگی تاریخی
این راهبرد بر زمین سوخته بنا نشده است. در بیش از چهار دهه گذشته، آنچه توانست غبار انفعال، تحقیر ملی و رکود خسارت‌بار دوران قاجار و پهلوی را از تن این کهن‌بوم بزداید، جوشش «ایمان و خودباوری برخاسته از انقلاب اسلامی» بود. این باور مؤمنانه، شتابی بی‌سابقه به حرکت کشور بخشید و حفره‌های عمیق چند قرن عقب‌ماندگی تحمیلی را در مدتی کوتاه ترمیم کرد؛ ایمانی که از دل نبرد‌ها و تحریم‌ها، سازندگی و خوداتکایی آفرید. هرچند هنوز برخی عقب‌ماندگی‌های انباشته‌شده در کشور باقی است، اما بدون این اراده و ایمان، هرگز این حجم از پیشرفت شکل نمی‌گرفت.
۳. دانشگاه؛ موتور محرک و کانون پیشران پیشرفت
نقطه اوج این جهش تاریخی، بی‌هیچ تردیدی در دانشگاه متجلی شده است. دانشگاه ایرانی از کنج انزوا و ترجمه‌زدگی بیرون آمد و تبدیل به پیشران و ستون فقرات بازدارندگی و توسعه شد. افتخاراتی که موازنه منطقه‌ای و جایگاه جهانی کشور را تغییر دادند، دسترنج دانشمندان مؤمن و دانشجویان مجاهد همین سرزمین هستند:
شتاب چشمگیر در رشد علمی کشور.
پیشتازی در فناوری راهبردی نانو و فتح رتبه‌های تک‌رقمی جهان.
مرزشکنی در پژوهش‌های زیستی و سلول‌های بنیادی در پژوهشگاه رویان که امید به زندگی و اقتدار پزشکی را رقم زد.
تسخیر مدار‌ها با دانش بومی ماهواره و پرتابگر‌ها.
خلق بازدارندگی پولادین موشکی و هوافضا، حاصل نبوغ فرزندان دانشگاهی.
ایستادگی فنی و مهندسی در صنایع بزرگ همچون نفت، پتروشیمی، برق و هسته‌ای.
این رخداد‌های شگرف نشان داد دانشگاه صرفاً یک آموزشگاه نیست؛ بلکه «سنگر خلق قدرت ملی» است تا جایی که دشمن کینه‌توز نتوانست این توانمندی را تحمل کند و با ترور دانشمندان و خصومت‌ورزی‌های عیان، دشمنی خود را با این رویکرد به نمایش گذاشت.
۴. عهد مشترک جامعه دانشگاهی؛ ایران قوی
بی‌شک می‌توان بررسی پیام رهبری معظم انقلاب به نخبگان و مدال‌آوران را در کنار پاسخ صمیمانه‌شان به نامه‌های دانشجویان، جلوه‌ای از یک رشته اتصال زنده به نام «هم‌عهدی» دانست.
اکنون زمان آن است که این هم‌عهدی به یک پیمان فراگیر میان آحاد جامعه دانشگاهی ارتقا یابد؛ پیمانی که بنیان‌گذار آن خمینی کبیر (ره) بود، راهبری و استمرار آن در دوران قائد شهید امت (قدس سره) پی گرفته شد و امروز با هدایت و حکمت رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آیت‌الله امام سیدمجتبی خامنه‌ای، به فرجام باشکوه خود خواهد رسید.
استاد در کرسی تدریس، پژوهشگر در مراکز تحقیقاتی، دانشجو در سنگر تحصیل و کارآفرین در میدان عمل، همگی در این نقطه به یکدیگر گره می‌خورند: «هرچه قوی‌تر شدن ایران عزیز». این قله با شعار به چنگ نمی‌آید؛ سلاح رسیدن به آن، آمیختن «علم با ایمان»، «تهذیب نفس با عقلانیت» و «کار با ابتکار مضاعف» است. جامعه مبعوث دانشگاهی امروز، لشکریان پیشرفت و معماران تمدن نوین هستند؛ نسلی که عهد بسته است با اتکا به ظرفیت‌های درون‌زا، ایران عزیز را با تمام توان، قوی‌تر، استوارتر و سرافرازتر به آیندگان تحویل دهد، ان‌شاءالله.
